Tasavvufta Allah dışındaki fani varlıklara (insan, dünya, eşya) duyulan geçici, beşeri sevgidir.
Leyla’ya duyulan o aşk-ı mecazî, Kays’ı Mecnun eyleyip çöllere düşürdüğünde, aslında Mevlâ’ya giden yolun kapısını aralamıştı (İskender Pala).