Açı. / İnsanın ibâdet edilmek üzere çekildiği tenhâ yer. /Osmanlı Devleti’nin ilk devirlerinde genellikle yerleşim merkezleri dışındaki yollar üzerinde, derbentlerde kurulan ve dînî-tasavvufî inanç ve fikirleri yaymak, bölgenin güvenlik ve âsâyişini sağlamak, gelip geçenleri barındırmak, yedirip içirmek gibi işleri üstlenen, Anadolu’nun Türkleşmesinde büyük rol oynamış olan dînî ve sosyal kurum.
Bir ağaç altına oturdum ve hasta dizimin zâviyesini her vakitki îtinâ ile ayarlayarak bacağımı uzattım (Peyâmi Safâ).